Misschien heb je wel eens gehoord van de Blue Zones. Dat zijn plekken in de wereld waar mensen opvallend langer én gezonder leven. Denk hierbij aan: Okinawa, Sardinië, Ikaria, Nicoya en Loma Linda.
Wat mij altijd het meest opvalt aan deze gebieden, is niet een specifiek voedingspatroon of supplement, maar iets veel fundamentelers.
Mensen leven daar ingebed in families en in gemeenschappen en relaties die dragen.
Elke keer als ik een onderzoek lees over de Blue Zones, raakt mij steeds hetzelfde besef: wat hen beschermt, zijn wij langzaam kwijtgeraakt.
De vergeten biologie van verbinding
In onze westerse wereld vieren we autonomie en zelfredzaamheid. Dat heeft ons veel gebracht, maar het heeft ook een prijs.
Onzekerheid is van alle tijden.
Wat nu anders is, is de constante blootstelling eraan.
Via nieuws, schermen en meldingen komt verandering onafgebroken onze leefwereld binnen.
Veel mensen voelen dat de wereld versnelt, terwijl hun lichaam achterblijft. Dat ze voortdurend ‘aan’ moeten staan.
En dat ze het steeds vaker alleen moeten uitzoeken,
terwijl vertrouwde structuren langzaam verdwijnen.
Ook als je er rationeel weinig mee bezig bent, merkt je lichaam het wel.
Je zenuwstelsel luistert niet naar woorden, maar voelt: ben ik veilig? En waar voorspelbaarheid verdwijnt, ontstaat innerlijke onveiligheid.
Dat is de voedingsbodem voor onrust, spanning en leegte zonder duidelijke oorzaak.
Eenzaamheid is in dat licht geen persoonlijk probleem, maar een biologisch alarmsignaal.
Zoals honger of dorst aangeeft dat iets essentieels ontbreekt,
zo wijst eenzaamheid op gemis aan verbinding.
Waarom eenzaamheid zo diep snijdt.
Vanuit evolutionair perspectief was alleen zijn gevaarlijk.
Het betekende: minder bescherming van de groep, minder eten en dus een kleinere kans op overleving.
Hoewel we vandaag fysiek relatief veilig zijn, reageert ons lichaam nog steeds
alsof die dreiging bestaat.
Chronische alertheid leidt tot verhoogde cortisol, ontstekingen en uiteindelijk uitputting.
Wat het lichaam nodig heeft, is geen perfecte wereld, maar innerlijke veiligheid.
En die ontstaat alleen wanneer we ons gezien, gedragen en verbonden voelen.
Eenzaamheid als richtingaanwijzer.
Eenzaamheid voelt pijnlijk.
Logisch dat we het liever vermijden.
Maar wat als het geen vijand is, maar een richtingaanwijzer?
Carl Jung beschreef eenzaamheid als het moment waarop we onszelf nog niet werkelijk ontmoeten. Niet als tekort, maar als uitnodiging tot verdieping. Ook in mijn praktijk zag ik dit vaak terug. Eenzame gevoelens wijzen niet alleen op een gemis aan verbinding met anderen, maar vaak ook op een gemis aan verbinding met jezelf.
Veel overlevingspatronen die we als kind ontwikkelden om liefde, veiligheid of erkenning te krijgen, zorgen er later voor dat we steeds verder van onszelf verwijderd raken. En juist die afstand kan bijdragen aan gevoelens van leegte, onrust, stress en uiteindelijk gezondheidsklachten.
Kun je daarbij wel wat ondersteuning gebruiken?
In mijn boek Emotionele Gezondheid leg ik uit waarom oude overlevingsmechanismen zo’n grote invloed kunnen hebben op hoe je je voelt, hoe ze je gezondheid kunnen beïnvloeden en hoe je stap voor stap de weg terug naar jezelf kunt vinden. Niet door iemand anders te worden, maar door opnieuw contact te maken met wie je in wezen bent.
Duizenden mensen hebben het boek inmiddels gelezen en ervaren daardoor meer inzicht, begrip en innerlijke rust.
Klik hier of op de onderstaande afbeelding van het boek als je er meer over wilt weten.
Klik hier of op het plaatje hieronder als je meer wilt weten over het boek.
Dank voor het lezen en tot de volgende inspiratiemail!
Hartelijk groet,
Ir. ing. Mohammed Boulahrir
Orthomoleculair therapeut & Klinisch psycho neuro-immunoloog
www.poweracademy.nl
Gebruikte referenties:
1) Cacioppo, J. T., & Patrick, W. (2008). Loneliness: Human Nature and the Need for Social Connection. W. W. Norton & Company.
2) Yanguas J, et al. (2018). The complexity of loneliness. Acta Biomed 7;89(2):302-314.
3) Krueger J, et al., 2023 Apr 25:1-16. doi: 10.1007/s11245-023-09916-3.
4) Jung, C. G., & Jaffé, A. (1963). Memories, Dreams, Reflections. New York: Pantheon Books.
5) Maslow, A. H. (2018). A Theory of Human Motivation, Wilder Publications.
Eén reactie
wat een prachtig onderwerp Mohammed en voor mij zo herkenbaar.
In ben onveilig gehecht en opgegroeid, mijn zenuwstelsel slaat constant aan en idd denkt altijd aan gevaar ondanks mijn rustig en veilig leven nu.
Ik ben in therapie, ik accepteer, of ik er ooit van af kom? Ik denk het niet, vroeger kreeg ik valium omdat ik een ‘zwak zenuwstelsel’ zou hebben.
Hartelijk dank voor deze informatie.
Ik wens je een feestelijke jaarwisseling en een mooi jaar toe.